42ος Μαραθώνιος Αθήνας, ο Αυθεντικός
Είμαι η Άννα και φέτος επιχείρησα για 1η φορά να τρέξω τον αγώνα των 10χλμ στον 42ο Μαραθώνιο της Αθήνας, έχοντας τρέξει στο παρελθόν τα 5χλμ.
Η μέρα ήταν Κυριακή 11 Νοεμβρίου και ξεκίνησε από πολύ νωρίς το πρωί. Ο αγώνας ήταν στις 8:00, οπότε κατά τις 7:00 αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς το Σύνταγμα. Πλήθος κόσμου ήταν συγκεντρωμένο εκεί, όλοι για τον ίδιο σκοπό: τον τερματισμό στο Παναθηναϊκό στάδιο. Πλησιάζοντας προς την γραμμή εκκίνησης και καθώς τα μπλοκ προχωρούσαν σκεφτόμουνα: «Τι είναι αυτό που πάω να κάνω;».
Η σκέψη αυτή έφυγε γρήγορα καθώς υπήρχε ανεβαστική μουσική και ένας εκφωνητής που σε ενθάρρυνε. Το σήμα της εκκίνησης δόθηκε και πριν το καταλάβω ξεκίνησα να τρέχω ανάμεσα σε χιλιάδες δρομείς στο κέντρο της Αθήνας, η οποία είχε πάρει μια άλλη όψη. Προχωρώντας ένιωθα την κούραση αλλά σκεφτόμουνα: «Άλλο λίγο έμεινε». Καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής υπήρχαν άτομα που σε εμψύχωναν ή που με ένα τύμπανο σου μετέδιδαν τον παλμό. Όλοι τους ήταν τοποθετημένοι σε σημεία τέτοια ώστε να σε παρακινούν να συνεχίσεις με τον ίδιο ρυθμό. Πλησιάζοντας προς την γραμμή τερματισμού ένιωθα όλο και μεγαλύτερο ενθουσιασμό.
Μπαίνοντας στο Παναθηναϊκό στάδιο ένιωσα την ατμόσφαιρα μαγική!
Πλήθος κόσμου χειροκροτούσε τους κάθε λογής αθλητές που τερμάτιζαν. Όταν μου έδωσαν το μετάλλιο είπα: «Ναι, τα κατάφερα!».
Μετά από αυτό παραμείναμε στο στάδιο περιμένοντας και τον πατέρα μου να τερματίσει την κλασσική διαδρομή του μαραθωνίου. Καθ’ όλη την διάρκεια της αναμονής είδα να τερματίζουν Έλληνες και ξένοι αθλητές, άνθρωποι ντυμένοι συμβολικά, άλλοι να κρατάνε σημαίες, ηλικιωμένοι, ακόμα και ομάδες ανθρώπων με αναπηρικά αμαξίδια.
Τελικά, αν κάτι έμαθα από αυτό είναι ότι...
όσο δύσκολη είναι η πορεία και ακόμα και αν θέλουμε να τα παρατήσουμε, πάντα στο τέλος μας περιμένει κάτι πολύ όμορφο!
Ήταν μια εμπειρία που σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη και θέλω του χρόνου να την ξαναζήσω χωρίς δεύτερη σκέψη!
- γράφει η Άννα Γερόλυμου -
